Духтар аз шиноварӣ хаста шуда, тасмим гирифт, ки мардро ба васваса бигирад. Пас аз он ки ба ӯ зарбаи босифат дод, мард тасмим гирифт, ки ба ӯ ташаккур гӯяд ва сари худро дар байни пойҳои вай гузошт. Забонаш он кадар дарозу нозанин ва аз он тараф ба он тараф овезон буд ва духтар пои худро бардошта, аз хар чихат уро рухбаланд мекард. Пас аз чунин лесидан, ки забонаш аллакай аз кор монда шуда буд, вайро дар вазифаҳои гуногун мезад.
Ин аст он чизе ки ман дар бораи ҳарфҳои калон ва ҷисмҳои боллазату шањдбори! Барои одаме, ки мошини калон дорад, ҳама чиз дар бораи он аст! Зенӣ, албатта, марди тавоно аст, аммо танҳо коркарди чунин чӯҷаҳо ғайриимкон аст! Ман базӯр аз ӯҳдаи яке аз онҳо баромадам, вай маро ба қатл расонд!
Хуб