Агар ин бача намебуд, ки тасодуфан дар соҳили хилват бо онҳо вохӯрдааст, онҳо ба молидани бадани якдигар ва рухсораҳояшон низ шурӯъ мекарданд. Онҳо дар табъи бозича буданд. Ва бача зуд фаҳмид, ки ӯ дар бораи гузошта шудан аст, бинобар ин ӯ дарҳол шимашро фуровард. Мо маҷбур шудем, ки барзаговро аз шохаш гирем ва чӯҷаҳо ба макидани дик шурӯъ карданд. Духтараки қаҳваранг ба назарам аз байни се нафар шармгинтар менамуд, аммо калчаш бартарӣ дошт. Аз ин рӯ, вай фикр накарда аз ҷо бархост. Ва боқимондаи дӯстони ман танҳо об рехтанд. ))
Бори аввал ҳамеша душвор аст. Малламуй бо саволҳои худ дӯстдухтарашро бедор кард ва пешниҳод кард, ки бо духтаре алоқаи ҷинсӣ кунад. Ва ӯ пинҳонӣ дар ин бора орзу мекард, бинобар ин, ин қадам барои ӯ чандон душвор набуд. Вақте ки духтарон якдигарро писханд мезананд, мард ҳамон тавре ки худаш бо онҳо мекунад, сахтгир мешавад. Хурсанд, ки духтарон ин корро карданд. Ин хеле гарм аст!